Jump to content

Różański - Świbka błotna–Triglochin palustris L. w praktycznej fitoterapii.


Recommended Posts

Świbka błotna–Triglochin palustris L. w praktycznej fitoterapii.

Świbka błotna (niem. Sumpf-Dreizack; fr. Troscart des marais; ital. Giuncastrello alpino; retorom. Traident da pali)  Triglochin palustris Linne z rodziny błotnicowatych – Juncaginaceae (dawniej bagnicowate – Scheuchzeriaceae) jest rośliną wieloletnią, dorastająca do 10-50 cm wys., o kłączu pełzającym i łodydze u nasady z liśćmi odziomkowymi. Liście równowąskie, 1-2 mm szer. Łodyga dłuższa od liści. Kwiatostan groniasty, luźny. Kwiaty żółtozielone, niebieskawo nabiegłe; okwiat 6-dzielny, odpadający, prawie dwuokółkowy; 3 zewn. części okwiatu przegięte, cienko zaostrzone, umieszczone poniżej 3 wewnętrznych, wyprostowanych i zaostrzonych; pręcików 6, o krótkich nitkach; słupki 3; owoc – 3 rozłupki, równowąskie, maczugowate. Kwitnie od czerwca do lipca, rzadziej sierpnia. Rośnie na bagnach, na mokrych łąkach i polanach, przy ciekach wodnych. Roślina rozpowszechniona w Polsce niżowej i podgórskiej. Pospolita w Szwajcarii. Surowcem jest ziele świbki, zbierane w czasie kwitnienia i owocowania – Herba Triglochinis, suszone w normalnej temperaturze, potem przechowywane w szczelnych słojach.

Ziele świbki zawiera związki cyjanogenne, szczególnie dużo w owocach (Greshoff 1908 r., Hegnauer 1963 r., Różański 1998 r.), w tym triglochinin (O-[β-D-glucopyranosyl]-1-cyano-1-hydroxy-4,5-dicarboxy-1,3-pentadiene), ponadto kwas triglochinowy = triglochinic acid (2-butene-1,2,4-tricarboxylic acid), flawonoidy, krzemionkę, kumaryny, prawdopodobnie alkaloidy i saponiny. Skład podobny do perłówki – Melica: https://rozanski.li/?p=2331

Działanie: typowo moczopędne, przeciwkamicze, zwiększające wydalanie kwasu moczowego, chlorku sodu.

Wskazania: stany zapalne układu moczowego, kamica moczowa, skąpomocz. Stosować w mieszankach ziołowych, np. z mącznicą, podagrycznikiem (np. przy dnie = artretyzmie), połonicznikiem, skrzypem, nawłocią, korą gruszy, czy zielem gruszyczki (w infekcjach). Ponadto wykazuje synergizm z liściem brzozy, wilżyny i nasieniem pietruszki w leczeniu skąpomoczu, nadmiaru chlorku sodu i kwasu moczowego we krwi.

Dawkowanie. Świeże ziele zawiera związki cyjanogenne, w związku z czym przedawkowane stają się toksyczne. Opisano zatrucia zwierząt gospodarskich, które zjadły znaczne ilości świbki na pastwiskach podmokłych. Wysuszone ziele zawiera śladowe ilości triglochininy i nie działa już trująco.

1 czubata łyżka rozdrobnionego suchego ziela świbki na szklankę wrzącej wody; sporządzić napar. Pić 2 razy dziennie po 1/2 szklanki naparu – Infusum Triglochinis. Jako źródło krzemionki, polisacharydów, polifenoli – gotować minimum 15-20 minut na wolnym ogniu, odstawić na 30 minut, przecedzić. Stosować jak napar, 2 razy dziennie. Zewnętrznie nadaje się odwar do przemywania trudno gojących się ran, wyprysków, do płukania włosów przy łupieżu i stanie zapalnym skóry owłosionej. Ponadto działa pojędrniająco i antyseptycznie, przeciwzapalnie na skórę podrażnioną, wrażliwą, skłonną do alergii i trądziku różowatego.

  • Lubię to 1
Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share

×
×
  • Create New...

Important Information

Zapoznaj się z: Terms of Use, Privacy Policy, Guidelines, We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.